صداقت و راست گويي

توصيه هايي به کارمندان

Mon, 16 Apr 2012 11:21:00 GMT

سال 90 با همه فراز و نشيب هايش ، در چشم بر هم زدني ، پشت سر گذاشته شد تا سالي جديد رخ نموده و فراروي ما قرار گيرد.
راستي ، راز اين همه آمدن ها و رفتن ها چيست؟
آيا تا کنون با خود انديشيده ايم که چه سّري در اين کهنه شدن ها و نو شدن ها ، اين بودن ها و نبودن ها نهفته شده است؟ آيا از آنچه زماني بوده و اکنون ديگر نيست، عبرت و تجربه اي آموخته ايم ؟
ما ، بر لب جوي آبي نشسته ايم که فقط گذر آب را نظاره مي کنيم .
ما ، تنها زلالي و يا تيره و کدر بودن آب را مي بينيم . غافل از آنکه هر ذره از اين آب ، که با شتاب از برابر ديدگانمان عبور مي کند ، حامل پيام و هشداري است به ما ، که به خود آمده و تجربه ي تازه اي حاصل کنيم.
به هر تقدير ، امسالي که فقط چند روز از آن را سپري کرده ايم ، به ناگاه و بسيار زودتر از آنچه در باورمان هم نمي گنجد ، در لابلاي تاريخ ، گم خواهد شد و باز هم روز از نو و روزي از نو...
بکوشيم تا امروزمان بهتر از ديروز باشد و از همين لحظه ، براي فردايمان چاره اي بينديشيم تا بهتر از امروزمان باشد.
***
با آرزوي توفيق ، تندرستي و شادکامي براي شما همکاران گرانقدر و با اميد به پيش رو داشتن سالي مملو از برکات ارزشمند الهي ، به پاره اي از مواردي که مي توانند به موفقيت ما در محيط اجتماعي ، خانوادگي و يا اداري کمک نمايند اشاره مي نماييم.
به فراخور وضعيت شغلي و کاري ، بخش زيادي از ساعات روز را در محل کارمان سپري مي کنيم . گاه در طول بسياري از روزها ، بيش از آنچه در محيط خانه و در کنار خانواده مان باشيم ، در محيط کار حضور داريم .
طبيعي است که به دليل حضورمان در محيط کار و در کنار ساير همکاران ، روابط صميمانه و دوستانه اي نيز با افرادي که در محل کارمان حضور دارند ايجاد خواهيم کرد بگونه اي که در پاره اي موارد حتي ممکن است اين روابط از روابطي که با برخي از وابستگان و اعضاء خانواده خودمان داريم هم صميمانه تر ميشود .
بعنوان نمونه ، ممکن است در محيط کاري و با بعضي از همکاران ، لطايف و نکاتي مطرح شود که هيچگاه در حضور خانواده و يا بستگان خود امکان طرح آن ها نباشد . نظير شوخي ها ، طرح لطيفه ها و...
اما نکته مهم اينجاست که وجود اين قبيل روابط دوستانه و صميمانه نميتواند مجوز و يا دليل موجهي براي اين باشد که ما در محيط کاري و اداري خود ، دست به هر کاري بزنيم و وجود جو صميمي نمي تواند مبنايي باشد براي ناديده انگاشتن الزامات و مقررات اداري .
بايد بپذيريم و به خود بقبولانيم که محيط کارمان ، تابع پاره اي از شرايطي است که آن ر ا از محيط خانه و خانواده جدا مي کند ، هر چقدر هم که با همکارانمان صميمي و راحت باشيم.
ما ، هر قدر هم که به دنبال فراهم نمودن محيطي سرشار از همدلي و راحتي و مناسب براي انجام فعاليت ها و امور اداري و شغلي خود باشيم ، نمي توانيم محل کار خود را با يک جمع خانوادگي و يا گروه دوستان اشتباه بگيريم .
درست است که لازمه ي ايفاي صحيح و کامل وظايف شغلي و کاري ، برخورداري از جو مساعد و توأم با رضايت و آرامش است ، اما بايد توجه داشت که اين رضايت و آرامش به چه قيمتي حاصل مي شود. بنابراين ، در نخستين گام مي بايست از حيث رفتار و برخوردهاي فردي ، تفاوت هاي ميان محيط دوستانه و خانوادگي با محيط کاري و اداري را کاملاٌ در نظر داشت .
اين مراقبت هاي رفتاري ، زماني به اوج اهميت و حساسيت خود مي رسد که بدانيم ما در محيطي به کار و ايفاي وظايف شغلي خود مشغوليم که مراجعين و مخاطبين ما را افرادي با شرايط خاص و ويژه تشکيل مي دهند .
ما ، در ابتداي هر روز ، به محيطي گام مي گذاريم که فراتر از يک محيط کاري و اداري ، از نوعي ارزش برخوردار است که آن را از ساير اماکن اداري و کاري متمايز مي نمايد و اين وجه امتياز صرفاً به دليل متفاوت بودن مخاطبين و مراجعه کنندگان به ماست.
بنابراين ما با دو گونه الزامات رفتاري مواجه مي باشيم . يکي به تناسب اداري بودن ، و ديگري به دليل روح معنوي حاکم بر شخصيت و رفتار مخاطبين ما ، که به فضا و محل کارمان ، ارزش و قداست و ظرافتي ديگر مي بخشد.
از منظر نحوه ي گفتگو و چگونگي بر زبان راندن الفاظ و عبارات نيز مي بايست در قالبي مبتني بر همان ارزش هاي بيان شده اقدام نمود . چه در گفتگوهاي ميان ما و همکارانمان و چه در گفتگو با مراجعين و مخاطبين .
هنگامي که ما با يکي از همکاران ، اعم از مقام بالاتر ، يا هم سطح با خودمان و يا ساير نيروهاي همکار ، در حال گفتگو هستيم ، هم بر اساس ضرورت حفظ شأن و منزلت خود و ديگران و قداست مکاني محل کار و هم بدليل نظاره گر بودن مراجعين و به احترام حضور آنان و احتمال نظارت بر گفتگوي ما و توجه به بار ارزشي و معنايي و محتواي لغات و جملات رد و بدل شده ميان ما و همکارانمان ، لازم است نهايت دقت نظر به عمل آورده شود . ما ، چه بخواهيم و چه نخواهيم ، بسيار برايمان پيش مي آيد و حتماً هم پيش آمده است ، حرفي بر زبان رانده ايم که اندکي بعد آرزو کرده ايم اي کاش زمان به عقب برگردد تا دگرباره آن حرف و حديث را تکرار نکنيم . به عبارتي ، ممکن است سخن و يا حتي کلمه اي بيان کرده ايم که عاقبتي جز پشيماني در بر نداشته است .
در محاوره و سخن گفتن با ديگران ، اعم از همکار و يا مخاطبين ، همواره پس از اندکي تأمل و سنجش سخن بر زبان آوردن ، موجب کاهش سطح اشتباهات مي شود . در اينصورت ما اين فرصت
را خواهيم داشت که با تأمل و سنجديده سخن گفتن ، از خود شخصيتي جذاب و مؤثر بسازيم .
ما مي توانيم در محيط کارمان ، از خود شخصيتي ارائه نماييم که موجب افتخار و رضايتمندي خود ، همکاران ، خانواده ، مراجعين و حتي مسئولين مافوق خود باشيم . به عبارتي ، از آنجايي که همواره در معرض ديد ديگران هستيم ، لازمست به گونه اي عمل کنيم که سايرين از ما تصويرسازي منفي و خلاف آنچه تمايل داريم ، نداشته باشند و برداشت هاي ديگران از ما برداشتي مثبت توأم با تصديق و رضايت باشد . اينها ، همه و همه به خودمان بر ميگردد که چقدر آرام و بردبار باشيم ، چقدر خوش قول و وفادار به تعهدات خود باشيم ، چقدر خنده رو و با نشاط باشيم و ...
و بالاخره ، نکته ديگر اينکه مدت زمان حضور در محيط کاري خود را با محل خانه يا استراحت گاه و آرامش گاه جابجا نکنيم . حتي در زماني که فکر مي کنيم کاري براي انجام دادن نداريم ، يا مراجعه کننده اي وجود ندارد ، يا امري از جانب مدير مافوق به ما ارجاع نشده و ميتوان چند دقيقه اي به پشتي صندلي تکيه داد و چشمها را بست و احياناً چرتي هم زد ...
اين نکته درست که هر ساعت يا ساعاتي ، به فراخور نوع حرفه و شغلي که داريم ، اندکي برخاستن ، يا خم و راست شدن و قدم زدني کوتاه مدت مي تواند ما را در انجام بهينه و مطلوبتر فعاليت ها ياريمان کند ، اما اين موضوع اگر از حد مختصر خود فراتر رود ، ما را به قانون شکني و ناهنجاري شغلي و اداري رهنمون ، و به کارمنداني قانون گريز مبدل مي نمايد .
ما ، در تمامي دقايقي که ملزم به انجام وظايف شغلي خود هستيم ، مجاز به انجام فعاليت شخصي ديگري نيستيم ، مگر اينکه از مدير خود ، آنهم در چارچوب قوانين و الزامات اداري ، مجوز لازم را کسب کرده باشيم . اگر غير از اين شود ، هم بايد در برابر خداوند ، هم وجدان خود ، هم مدير اداري ، هم مراجعين ظريف طبع و نکته سنج و ذيحق خود و هم جامعه پاسخگو باشيم .
اميد که با اجراي دقيق و کامل رسالت هاي محوله ، از اشتباهات گذشته پند گرفته ، زمينه ي موفقيت و کمال خود را ، توأم با رضايت خداوند فراهم سازيم

چهل حديث رحمت از حضرت فاطمه الزهرا (سلام الله عليها)

Thu, 12 Apr 2012 10:45:00 GMT

حضرت فاطمه زهرا (س)

1ـ قالَتْ فاطِمَهُ الزَّهْراء ( سلام الله عليها) :

نَحْنُ وَسيلَتُهُ فى خَلْقِهِ، وَ نَحْنُ خاصَّتُهُ وَ مَحَلُّ قُدْسِهِ، وَ نَحْنُ حُجَّتُهُ فى غَيْبِهِ، وَ نَحْنُ وَرَثَهُ أنْبيائِهِ.([1])

حضرت فاطمه زهرا (سلام الله عليها) فرمود: ما أهل بيت پيامبر، وسيله ارتباط خداوند با خلق او هستيم، ما برگزيدگان پاک و مقدّس پروردگار مى باشيم، ما حجّت و راهنما خواهيم بود; و ما وارثان پيامبران الهى هستيم.

2ـ عَبْدُ اللّهِ بْنِ مَسْعُود، فالَ: أتَيْتُ فاطِمَهَ صَلَواتُ اللّهِ عَلَيْها، فَقُلْتُ: أيْنَ بَعْلُکِ؟ فَقالَتْ(عليها السلام): عَرَجَ بِهِ جِبْرئيلُ إلَى السَّماءِ، فَقُلْتُ: فيما ذا؟ فَقالَتْ: إنَّ نَفَراً مِنَ الْمَلائِکَهِ تَشاجَرُوا فى شَيْىء، فَسَألُوا حَکَماً مِنَ الاْدَمِيّينَ، فَأَوْحىَ اللّهُ إلَيْهِمْ أنْ تَتَخَيَّرُوا، فَاخْتارُوا عَليِّ بْنِ أبي طالِب (عليه السلام).([2])

عبد اللّه بن مسعود گويد: روزى بر فاطمه زهراء(عليها السلام)وارد شدم و عرضه داشتم: همسرت کجا است؟ فرمود: همراه جبرائيل به آسمان عروج نموده است، گفتم: براى چه موضوعى؟! فرمود: بين عدّه اى از ملائکه الهى مشاجره اى شده است; و تقاضا کرده اند يک نفر از آدم ها بين ايشان حکم و قضاوت نمايد; و خداوند به ملائکه وحى فرستاد: خودتان يک نفر را انتخاب نمائيد; و آن ها هم حضرت علىّ بن ابى طالب (عليه السلام) را برگزيدند.

3ـ قالَتْ(عليها السلام): وَهُوَ الإمامُ الرَبّانى، وَالْهَيْکَلُ النُّورانى، قُطْبُ الأقْطابِ، وَسُلالَهُ الاْطْيابِ، النّاطِقُ بِالصَّوابِ، نُقْطَهُ دائِرَهِ الإمامَهِ.([3])

حضرت فاطمه زهرا (سلام الله عليها) در تعريف امام علىّ (عليه السلام) فرمود : او پيشوائى الهى و ربّانى است، تجسّم نور و روشنائى است، مرکز توجّه تمامى موجودات و عارفان است، فرزندى پاک از خانواده پاکان مى باشد، گوينده اى حقّ گو و هدايتگر است، او مرکز و محور امامت و رهبريّت است.

4ـ قالَتْ(عليها السلام): أبَوا هِذِهِ الاْمَّهِ مُحَمَّدٌ وَ عَلىٌّ، يُقْيمانِ أَودَّهُمْ، وَ يُنْقِذانِ مِنَ الْعَذابِ الدّائِمِ إنْ أطاعُوهُما، وَ يُبيحانِهِمُ النَّعيمَ الدّائم إنْ واقَفُوهُما.([4])

فرمود: حضرت محمّد (صلى الله عليه وآله) و علىّ (عليه السلام)، والِدَين اين امّت هستند، چنانچه از آن دو پيروى کنند آن ها را از انحرافات دنيوى و عذاب هميشگى آخرت نجات مى دهند; و از نعمت هاى متنوّع و وافر بهشتى بهره مندشان مى سازند.

5ـ قالَتْ (عليها السلام): مَنْ أصْعَدَ إلىَ اللّهِ خالِصَ عِبادَتِهِ، أهْبَطَ اللّهُ عَزَّوَجَلَّ لَهُ أفْضَلَ مَصْلَحَتِهِ.([5])

فرمود: هرکس عبادات و کارهاى خود را خالصانه براى خدا انجام دهد، خداوند بهترين مصلحت ها و برکات خود را براى او تقدير مى نمايد.

6ـ قالَتْ (عليها السلام): إنَّ السَّعيدَ کُلَّ السَّعيدِ، حَقَّ السَّعيدِ مَنْ أحَبَّ عَليّاً فى حَياتِهِ وَ بَعْدَ مَوْتِهِ.([6])

فرمود: همانا حقيقت و واقعيّت تمام سعادت ها و رستگارى ها در دوستى علىّ (عليه السلام) در زمان حيات و پس از رحلتش خواهدبود.

7ـ قالَتْ (عليها السلام): إلهى وَ سَيِّدى، أسْئَلُکَ بِالَّذينَ اصْطَفَيْتَهُمْ، وَ بِبُکاءِ وَلَدَيَّ فى مُفارِقَتى أَنْ تَغْفِرَ لِعُصاهِ شيعَتى، وَشيعَهِ ذُرّيتَى.([7])

فرمود: خداوندا، به حقّ اولياء و مقرّبانى که آن ها را برگزيده اى، و به گريه فرزندانم پس از مرگ و جدائى من با ايشان، از تو مى خواهم گناه خطاکاران شيعيان و پيروان ما را ببخشى.

8ـ قالَتْ (عليها السلام): شيعَتُنا مِنْ خِيارِ أهْلِ الْجَنَّهِ وَکُلُّ مُحِبّينا وَ مَوالى اَوْليائِنا وَ مُعادى أعْدائِنا وَ الْمُسْلِمُ بِقَلْبِهِ وَ لِسانِهِ لَنا.([8])

فرمود: شيعيان و پيروان ما، و همچنين دوستداران اولياء ما و آنان که دشمن دشمنان ما باشند، نيز آن هائى که با قلب و زبان تسليم ما هستند بهترين افراد بهشتيان خواهند بود.

9ـ قالَتْ (عليها السلام): وَاللّهِ يَابْنَ الْخَطّابِ لَوْلا أنّى أکْرَهُ أنْ يُصيبَ الْبَلاءُ مَنْ لا ذَنْبَ لَهُ، لَعَلِمْتَ أنّى سَأُقْسِمُ عَلَى اللّهِ ثُمَّ أجِدُهُ سَريعَ الاْجابَهِ.([9])

حضرت به عمر بن خطّاب فرمود: سوگند به خداوند، اگر نمى ترسيدم که عذاب الهى بر بى گناهى، نازل گردد; متوجّه مى شدى که خدا را قسم مى دادم و نفرين مى کردم. و مى ديدى چگونه دعايم سريع مستجاب مى گرديد.

10ـ قالَتْ (عليها السلام): وَاللّهِ! لا کَلَّمْتُکَ أبَداً، وَاللّهِ! لاَدْعُوَنَّ اللّهَ عَلَيْکَ فى کُلِّ صَلوه.([10])

پس از ماجراى هجوم به خانه حضرت، خطاب به ابوبکر کرد و فرمود: به خدا سوگند، ديگر با تو سخن نخواهم گفت، سوگند به خدا، در هر نمازى تو را نفرين خواهم کرد.

11ـ قالَتْ (عليها السلام): إنّى أُشْهِدُ اللّهَ وَ مَلائِکَتَهُ، أنَّکُما اَسْخَطْتُمانى، وَ ما رَضيتُمانى، وَ لَئِنْ لَقيتُ النَبِيَّ لأشْکُوَنَّکُما إلَيْهِ.([11])

هنگامى که ابوبکر و عمر به ملاقات حضرت آمدند فرمود: خدا و ملائکه را گواه مى گيرم که شما مرا خشمناک کرده و آزرده ايد، و مرا راضى نکرديد، و چنانچه رسول خدا را ملاقات کنم شکايت شما دو نفر را خواهم کرد.

12ـ قالَتْ (عليها السلام): لا تُصَلّى عَلَيَّ اُمَّهٌ نَقَضَتْ عَهْدَ اللّهِ وَ عَهْدَ أبى رَسُولِ اللّهِ فى أمير الْمُؤمنينَ عَليّ، وَ ظَلَمُوا لى حَقىّ، وَ أخَذُوا إرْثى، وَ خَرقُوا صَحيفَتى اللّتى کَتَبها لى أبى بِمُلْکِ فَدَک.([12])

فرمود: افرادى که عهد خدا و پيامبر خدا را درباره اميرالمؤمنين علىّ (عليه السلام) شکستند، و در حقّ من ظلم کرده و ارثيّه ام را گرفتند و نامه پدرم را نسبت به فدک پاره کردند، نبايد بر جنازه من نماز بگذارند.

13ـ قالَتْ (عليها السلام): إلَيْکُمْ عَنّي، فَلا عُذْرَ بَعْدَ غَديرِکُمْ، وَ الاَْمْرُ بعد تقْصيرکُمْ، هَلْ تَرَکَ أبى يَوْمَ غَديرِ خُمّ لاِحَد عُذْوٌ.([13])

خطاب به مهاجرين و انصار کرد و فرمود: از من دور شويد و مرا به حال خود رها کنيد، با آن همه بى تفاوتى و سهل انگارى هايتان، عذرى براى شما باقى نمانده است. آيا پدرم در روز غدير خم براى کسى جاى عذرى باقى گذاشت؟

14ـ قالَتْ (عليها السلام): جَعَلَ اللّهُ الاْيمانَ تَطْهيراً لَکُمْ مِنَ الشّـِرْکِ، وَ الصَّلاهَ تَنْزيهاً لَکُمْ مِنَ الْکِبْرِ، وَ الزَّکاهَ تَزْکِيَهً لِلنَّفْسِ، وَ نِماءً فِى الرِّزقِ، وَ الصِّيامَ تَثْبيتاً لِلاْخْلاصِ، وَ الْحَّجَ تَشْييداً لِلدّينِ([14])

فرمود: خداوند سبحان، ايمان و اعتقاد را براى طهارت از شرک و نجات از گمراهى ها و شقاوت ها قرار داد. و نماز را براى خضوع و فروتنى و پاکى از هر نوع تکّبر، مقرّر نمود. و زکات (و خمس) را براى تزکيه نفس و توسعه روزى تعيين نمود. و روزه را براى استقامت و اخلاص در اراده، لازم دانست. و حجّ را براى استحکام أساس شريعت و بناء دين اسلام واجب نمود.

15ـ قالَتْ (عليها السلام): يا أبَا الْحَسَنِ! إنَّ رَسُولَ اللّهِ (صلى الله عليه وآله وسلم) عَهِدَ إلَىَّ وَ حَدَّثَنى أنّى اَوَّلُ أهْلِهِ لُحُوقاً بِهِ وَ لا بُدَّ مِنْهُ، فَاصْبِرْ لاِمْرِاللّهِ تَعالى وَ ارْضَ بِقَضائِهِ.([15])

فرمود: اى ابا الحسن! ـ همسرم ـ ، همانا رسول خدا با من عهد بست و اظهار نمود: من اوّل کسى هستم از اهل بيتش که به او ملحق مى شوم و چاره اى از آن نيست، پس تو صبر نما و به قضا و مقدّرات الهى خوشنود باش.

16ـ قالَتْ (عليها السلام): مَنْ سَلَّمَ عَلَيْهِ اَوْ عَلَيَّ ثَلاثَهَ أيّام أوْجَبَ اللّهُ لَهُ الجَنَّهَ، قُلْتُ لَها: فى حَياتِهِ وَ حَياتِکِ؟ قالَتْ: نعَمْ وَ بَعْدَ مَوْتِنا.([16])

فرمود: هر که بر پدرم ـ رسول خدا ـ و بر من به مدّت سه روز سلام کند خداوند بهشت را براى او واجب مى گرداند. راوى گويد: عرضه داشتم: آيا در زمان حيات و زنده بودن؟ فرمود: چه در زمان حيات ما باشد; و يا پس از مرگ.

17ـ قالَتْ (عليها السلام): ما صَنَعَ أبُو الْحَسَنِ إلاّ ما کانَ يَنْبَغى لَهُ، وَ لَقَدْ صَنَعُوا ما اللّهُ حَسيبُهُمْ وَ طالِب2ُهُمْ.([17])

فرمود: آنچه را امام علىّ (عليه السلام) ـ نسبت به دفن رسول خدا و جريان بيعت ـ انجام داد، وظيفه الهى او بوده است، و آنچه را ديگران انجام دادند خداوند آن ها را محاسبه و مجازات مى نمايد.

18ـ قالَتْ (عليه السلام): خَيْرٌ لِلِنّساءِ أنْ لا يَرَيْنَ الرِّجالَ وَ لا يَراهُنَّ الرِّجالُ.([18])

فرمود: بهترين چيز براى حفظ شخصيت زن آن است که مردى را نبيند و نيز مورد مشاهده مردان قرار نگيرد.

19ـ قالَتْ (عليها السلام): أوُصيکَ يا أبَا الْحَسنِ أنْ لا تَنْسانى، وَ تَزُورَنى بَعْدَ مَماتى.([19])

ضمن وصيّتى به همسرش اظهار داشت: مرا پس از مرگم فراموش نکن; و به زيارت و ديدار من ـ بر سر قبرم ـ بيا.

20ـ قالَتْ (عليها السلام): إنّى قَدِاسْتَقْبَحْتُ ما يُصْنَعُ بِالنِّساءِ، إنّهُ يُطْرَحُ عَلىَ الْمَرْئَهِ الثَّوبَ فَيَصِفُها لِمَنْ رَأى، فَلا تَحْمِلينى عَلى سَرير ظاهِر، اُسْتُرينى، سَتَرَکِ اللّهُ مِنَ النّارِ.([20])

در آخرين روزهاى عمر پر برکتش ضمن وصيّتى به اسماء فرمود: من بسيار زشت و زننده مى دانم که جنازه زنان را پس از مرگ با انداختن پارچه اى روى بدنش تشييع مى کنند. و افرادى اندام و حجم بدن او را مشاهده کرده و براى ديگران تعريف مى نمايند. مرا بر تخت ـ و بلانکاردى ـ که اطرافش پوشيده نيست و مانع مشاهده ديگران نباشد قرار مده ـ بلکه مرا با پوشش کامل تشييع کن ـ ، خداوند تو را از آتش جهنّم مستور و محفوظ نمايد.

21ـ قالَتْ (عليها السلام): … إنْ لَمْ يَکُنْ يَرانى فَإنّى أراهُ، وَ هُوَ يَشُمُّ الريح.([21])

مرد نابينائى وارد منزل شد و حضرت زهراء (عليها السلام)پنهان گشت، وقتى رسول خدا (صلى الله عليه وآله وسلم) علّت آن را جويا شد؟ در پاسخ پدر اظهار داشت: اگر آن نابينا مرا نمى بيند، من او را مى بينم، ديگر آن که مرد، حسّاس است و بوى زن را استشمام مى کند.

22ـ قالَتْ (عليها السلام): أصْبَحْتُ وَ اللهِ! عاتِقَهً لِدُنْياکُمْ، قالِيَهً لِرِجالِکُمْ.([22])

بعد از جريان غصب فدک و احتجاج حضرت، بعضى از زنان مهاجر و انصار به منزل حضرت آمدند و احوال وى را جويا شدند، حضرت در پاسخ فرمود: به خداوند سوگند، دنيا را آزاد کردم و هيچ علاقه اى به آن ندارم، همچنين دشمن و مخالف مردان شما خواهم بود.

23ـ قالَتْ (عليها السلام): إنْ کُنْتَ تَعْمَلُ بِما أمَرْناکَ وَ تَنْتَهى عَمّا زَجَرْناکَ عَنْهُ، قَأنْتَ مِنْ شيعَتِنا، وَ إلاّ فَلا.([23])

فرمود: اگر آنچه را که ما ـ اهل بيت عصمت و طهارت ـ دستور داده ايم عمل کنى و از آنچه نهى کرده ايم خوددارى نمائى، تو از شيعيان ما هستى وگرنه، خير.

24ـ قالَتْ (عليها السلام): أُوصيکَ اَوّلاً أنْ تَتَزَوَّجَ بَعْدى بِإبْنَهِ اُخْتى أمامَهَ، فَإنَّها تَکُونُ لِوُلْدى مِثْلى، فَإنَّ الرِّجالَ لابُدَّ لَهُمْ مِنَ النِّساءِ.([24])

در آخرين لحظات عمرش به همسر خود چنين سفارش نمود: پس از من با دختر خواهرم أمامه ازدواج نما، چون که او نسبت به فرزندانم مانند خودم دلسوز و متديّن است. همانا مردان در هر حال، نيازمند به زن مى باشند.

25ـ قالَتْ (عليها السلام): الْزَمْ رِجْلَها، فَإنَّ الْجَنَّهَ تَحْتَ أقْدامِها، و الْزَمْ رِجْلَها فَثَمَّ الْجَنَّهَ.([25])

فرمود: هميشه در خدمت مادر و پاى بند او باش، چون بهشت زير پاى مادران است; و نتيجه آن نعمت هاى بهشتى خواهد بود.

26ـ قالَتْ (عليها السلام): ما يَصَنَعُ الصّائِمُ بِصِيامِهِ إذا لَمْ يَصُنْ لِسانَهُ وَ سَمْعَهُ وَ بَصَرَهُ وَ جَوارِحَهُ.([26])

فرمود: روزه دارى که زبان و گوش و چشم و ديگر اعضاء و جوارح خود را کنترل ننمايد هيچ سودى از روزه خود نمى برد.

27ـ قالَتْ (عليها السلام): اَلْبُشْرى فى وَجْهِ الْمُؤْمِنِ يُوجِبُ لِصاحِبهِ الْجَنَّهَ، وَ بُشْرى فى وَجْهِ الْمُعانِدِ يَقى صاحِبَهُ عَذابَ النّارِ.([27])

فرمود: تبسّم و شادمانى در برابر مؤمن موجب دخول در بهشت خواهد گشت، و نتيجه تبسّم در مقابل دشمنان و مخالفان سبب ايمنى از عذاب خواهد بود.

28ـ قالَتْ (عليها السلام): لا يَلُومَنَّ امْرُءٌ إلاّ نَفْسَهُ، يَبيتُ وَ فى يَدِهِ ريحُ غَمَر.([28])

فرمود: کسى که بعد از خوردن غذا، دست هاى خود را نشويد دست هايش آلوده باشد، ـ چنانچه ناراحتى برايش بوجود آيد ـ کسى جز خودش را سرزنش نکند.

29ـ قالَتْ (عليها السلام): اصْعَدْ عَلَى السَّطْحِ، فَإنْ رَأيْتَ نِصْفَ عَيْنِ الشَّمْسِ قَدْ تَدَلّى لِلْغُرُوبِ فَأعْلِمْنى حَتّى أدْعُو.([29])

روز جمعه نزديک غروب آفتاب به غلام خود مى فرمود: بالاى پشت بام برو، هر موقع نصف خورشيد غروب کرد مرا خبر کن تا براى خود ـ و ديگران ـ دعا کنم.

30ـ قالَتْ (عليها السلام): إنَّ اللّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَميعاً وَلايُبالى.([30])

فرمود: همانا خداوند متعال تمامى گناهان بندگانش را مى آمرزد و از کسى باکى نخواهد داشت.

31ـ قالَتْ (عليها السلام): الرَّجُلُ اُحَقُّ بِصَدْرِ دابَّتِهِ، وَ صَدْرِ فِراشِهِ، وَالصَّلاهِ فى مَنْزِلِهِ إلاَّ الاْمامَ يَجْتَمِعُ النّاسُ عَلَيْهِ.([31])

فرمود: هر شخصى نسبت به مرکب سوارى، و فرش منزل خود و برگزارى نماز در آن از ديگرى در أُلويّت است، مگر آن که ديگرى امام جماعت باشد و مردم بخواهند با او نماز جماعت را إقامه نمايند.

32ـ قالَتْ (عليها السلام): يا أبَه، ذَکَرْتُ الْمَحْشَرَ وَوُقُوفَ النّاسِ عُراهً يَوْمَ الْقيامَهِ، وا سَوْأتاهُ يَوْمَئِذ مِنَ اللّهِ عَزَّوَجَلَّ.([32])

اظهار داشت: اى پدر، من به ياد روز قيامت افتادم که مردم چگونه در پيشگاه خداوند با حالت برهنه خواهند ايستاد ـ و فرياد رسى ندارد، جز اعمال و علاقه نسبت به اهل بيت (عليهم السلام) ـ.

33ـ قالَتْ (عليها السلام): إذا حُشِرْتُ يَوْمَ الْقِيامَهِ، أشْفَعُ عُصاهَ أُمَّهِ النَّبىَّ 6.([33])

فرمود: هنگامى که در روز قيامت برانگيخته و محشور شوم، خطاکاران امّت پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)، را شفاعت مى نمايم.

34ـ قالَتْ (عليها السلام): فَأکْثِرْ مِنْ تِلاوَهِ الْقُرآنِ، وَالدُّعاءِ، فَإنَّها ساعَهٌ يَحْتاجُ الْمَيِّتُ فيها إلى أُنْسِ الاْحْياءِ.([34])

ضمن وصيّتى به امام علىّ (عليه السلام) اظهار نمود: پس از آن که مرا دفن کردى، برايم قرآن را بسيار تلاوت نما، و برايم دعا کن، چون که ميّت در چنان موقعيّتى بيش از هر چيز نيازمند به اُنس با زندگان مى باشد.

35ـ قالَتْ (عليها السلام): يا أبَا الحَسَن، إنّى لأسْتَحى مِنْ إلهى أنْ أکَلِّفَ نَفْسَکَ ما لا تَقْدِرُ عَلَيْهِ.([35])

خطاب به همسرش اميرالمؤمنين علىّ (عليه السلام) کرد و اظهار نمود: من از خداى خود شرم دارم که از تو چيزى را در خواست نمايم و تو توان تهيه آنرا نداشته باشى.

36ـ قالَتْ (عليها السلام): خابَتْ أُمَّهٌ قَتَلَتْ إبْنَ بِنْتِ نَبِيِّها.([36])

فرمود: رستگار و سعادتمند نخواهند شد آن گروهى که فرزند پيامبر خود را به قتل رسانند.

37ـ قالَتْ (عليها السلام): … وَ النَّهْىَ عَنْ شُرْبِ الْخَمْرِ تَنْزيهاً عَنِ الرِّجْسِ، وَاجْتِنابَ الْقَذْفِ حِجاباً عَنِ اللَّعْنَهِ، وَ تَرْکَ السِّرْقَهِ ايجاباً لِلْعِّفَهِ.([37])

فرمود: خداوند متعال منع و نهى از شرابخوارى را جهت پاکى جامعه از زشتى ها و جنايت ها; و دورى از تهمت ها و نسبت هاى ناروا را مانع از غضب و نفرين قرار داد; و دزدى نکردن، موجب پاکى جامعه و پاکدامنى افراد مى گردد.

38ـ قالَتْ(عليها السلام): وَ حَرَّمَ – اللّه – الشِّرْکَ إخْلاصاً لَهُ بِالرُّبُوبِيَّهِ، فَاتَّقُوا اللّه حَقَّ تُقاتِهِ، وَ لا تَمُوتُّنَ إلاّ وَ أنْتُمْ مُسْلِمُونَ، وَ أطيعُوا اللّه فيما أمَرَکُمْ بِهِ، وَ نَهاکُمْ عَنْهُ، فَاِنّهُ، إنَّما يَخْشَى اللّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءِ.([38])

فرمود: خداوند سبحان شرک را (در امور مختلف) حرام گرداند تا آن که همگان تن به ربوبيّت او در دهند و به سعادت نائل آيند; پس آن طورى که شايسته است بايد تقواى الهى داشته باشيد و کارى کنيد تا با اعتقاد به دين اسلام از دنيا برويد. بنابر اين بايد اطاعت و پيروى کنيد از خداوند متعال در آنچه شما را به آن دستور داده يا از آن نهى کرده است، زيرا که تنها علماء و دانشمندان (اهل معرفت) از خداى سبحان خوف و وحشت خواهند داشت.

39ـ قالَتْ (عليها السلام): أمّا وَاللّهِ، لَوْ تَرَکُوا الْحَقَّ عَلى أهْلِهِ وَ اتَّبَعُوا عِتْرَهَ نَبيّه، لَمّا اخْتَلَفَ فِى اللّهِ اثْنانِ، وَ لَوَرِثَها سَلَفٌ عَنْ سَلَف، وَ خَلْفٌ بَعْدَ خَلَف، حَتّى يَقُومَ قائِمُنا، التّاسِعُ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ(عليه السلام).([39])

فرمود: به خدا سوگند، اگر حقّ ـ يعنى خلافت و امامت ـ را به اهلش سپرده بودند; و از عترت و اهل بيت پيامبر صلوات اللّه عليهم پيروى و متابعت کرده بودند حتّى دو نفر هم با يکديگر درباره خدا ـ و دين ـ اختلاف نمى کردند. و مقام خلافت و امامت توسط افراد شايسته يکى پس از ديگرى منتقل مى گرديد و در نهايت تحويل قائم آل محمّد ( عجّل اللّه فرجه الشّريف ، و صلوات اللّه عليهم اجمعين) مى گرديد که او نهمين فرزند از حسين (عليه السلام) مى باشد.

40ـ قالَتْ (عليها السلام): حُبِّبَ إلَيَّ مِنْ دُنْياکُمْ ثَلاثٌ: تِلاوَهُ کِتابِ اللّهِ، وَالنَّظَرُ فى وَجْهِ رَسُولِ اللّهِ، وَالاْنْفاقُ فى سَبيلِ اللّهِ.

فرمود: سه چيز از دنيا براى من دوست داشتنى است: تلاوت قرآن، نگاه به صورت رسول خدا; و انفاق و کمک ـ به نيازمندان ـ در راه خداوند متعال.

—————————

منابع :

[1] ـ شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد: ج 16، ص 211.

[2] – اختصاص شيخ مفيد: ص 213، س 7، بحارالأنوار: ج 37، ص 150، ح 15.

[3] ـ رياحين الشّريعه: ج 1، ص 93.

[4] ـ تفسير الإمام العسکرى (عليه السلام): ص 330، ح 191، بحارالأنوار: ج 23، ص 259، ح 8.

[5] ـ تنبيه الخواطر معروف به مجموعه ورّام: ص 108 و 437، بحار: ج 67، ص 249، ح 25.

[6] ـ شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد: ج 2، ص 449 مجمع الزّوائد: ج 9، ص 132.

[7] ـ کوکب الدّرىّ: ج 1، ص 254.

[8] ـ بحارالأنوار: ج 68، ص 155، س 20، ضمن ح 11.

[9] ـ اصول کافى: ج 1، ص 460، بيت الأحزان: ص 104، بحارالأنوار: ج 28، ص 250، ح 30.

[10] ـ صحيح مسلم: ج 2، ص 72، صحيح بخارى: ج 6، ص 176.

[11] ـ بحارالأنوار: ج 28، ص 303، صحيح مسلم: ج 2، ص 72، بخارى: ج 5، ص 5.

[12] ـ بيت الأحزان: ص 113، کشف الغمّه: ج 2، ص 494.

[13] ـ خصال: ج 1، ص 173، احتجاج: ج 1، ص 146.

[14] ـ رياحين الشّريعه: ج 1، ص 312، فاطمه الزّهراء (عليها السلام): ص 360، قطعه اى از خطبه طولانى و معروف آن مظلومه در جمع مهاجرين و انصار.

[15] ـ بحارالأنوار: ج 43، ص 200، ح 30.

[16] ـ بحارالأنوار: ج 43، ص 185، ح 17.

[17] ـ الإمامه والسّياسه: ص 30، بحارالأنوار: ج 28، ص 355، ح 69.

[18] ـ بحارالأنوار: ج 43، ص 54، ح 48.

[19] ـ زهره الرّياض ـ کوکب الدّرى: ج 1، ص 253.

[20] ـ تهذيب الأحکام: ج1، ص 429، کشف الغمّه: ج 2، ص 67، بحار:ج 43، ص 189،ح 19.

[21] ـ بحارالأنوار: ج 43، ص 91، ح 16، إحقاق الحقّ: ج 10، ص 258.

[22] ـ دلائل الإمامه: ص 128، ح 38، معانى الأخبار: ص 355، ح 2.

[23] ـ تفسير الإمام العسکرى (عليه السلام): ص 320، ح 191.

[24] ـ بحارالأنوار: ج 43، ص 192، ح 20، أعيان الشّيعه: ج 1، ص 321.

[25] ـ کنزل العمّال: ج 16، ص 462، ح 45443.

[26] ـ مستدرک الوسائل: ج 7، ص 336، ح 2، بحارالأنوار: ج 93، ص 294، ح 25.

[27] ـ تفسير الإمام العسکرى (عليه السلام): ص 354، ح 243، مستدرک الوسائل: ج 12، ص 262، بحارالأنوار: ج 72، ص 401، ح 43.

[28] ـ کنزل العمّال: ج 15، ص 242، ح 40759.

[29] ـ دلائل الإمامه: ص 71، س 16، معانى الأخبار: ص 399، ضمن ح 9.

[30] ـ تفسير التّبيان: ج 9، ص 37، س 16.

[31] ـ مجمع الزّوائد: ج 8 ، ص 108 ، مسند فاطمه: ص 33 و 52.

[32] ـ کشف الغمّه: ج 2، ص 57، بحار الأنوار: ج 8 ، ص 53، ح 62.

[33] ـ إحقاق الحقّ: ج 19، ص 129.

[34] – بحارالأنوار: ج 79، ص 27، ضمن ح 13.

[35] ـ أمالى شيخ طوسى : ج 2، ص 228.

[36] ـ مدينه المعاجز: ج 3، ص 430.

[37] ـ رياحين الشّريعه: ج 1، ص 312، فاطمه الزهراء (عليها السلام): ص 360، قطعه اى از خطبه طولانى و معروف آن مظلومه.

[38] – همان مدرک قبل.

[39] ـ الإمامه والتبصره: ص 1، بحارالأنوار: ج 36، ص 352، ح 224.

ما تا ظهور ايستاده ايم

اللهم عجل لوليک الفرج

زمين خوردن بار سوم

Mon, 20 Feb 2012 14:10:00 GMT

زمين خوردن بار سوم
وقت داريد بخوانيد..... داستان خيلي قشنگ......
مردي صبح زود از خواب بيدار شد تا نمازش را در مسجد بخواند. لباس پوشيد و راهي خانه خدا شد.
در راه به مسجد، مرد زمين خورد و لباسهايش کثيف شد. او بلند شد، خودش را پاک کرد و به خانه برگشت.
مرد لباسهايش را عوض کرد و دوباره راهي خانه خدا شد. در راه به مسجد و در همان نقطه مجدداً زمين خورد!
او دوباره بلند شد، خودش را پاک کرد و به خانه برگشت. يک بار ديگر لباسهايش را عوض کرد و راهي خانه خدا شد.
در راه به مسجد، با مردي که چراغ در دست داشت برخورد کرد و نامش را پرسيد. مرد پاسخ داد: (( من ديدم شما
در راه به مسجد دو بار به زمين افتاديد.))، از اين رو چراغ آوردم تا بتوانم راهتان را روشن کنم. مرد اول از او بطور فراوان
تشکر مي کند و هر دو راهشان را به طرف مسجد ادامه مي دهند. همين که به مسجد رسيدند، مرد اول از مرد چراغ
بدست در خواست مي کند تا به مسجد وارد شود و با او نماز بخواند. مرد دوم از رفتن به داخل مسجد خودداري مي کند.
مرد اول درخواستش را دوبار ديگر تکرار مي کند و مجدداً همان جواب را مي شنود. مرد اول سوال مي کند که چرا او
نمي خواهد وارد مسجد شود و نماز بخواند.
مرد دوم پاسخ داد: ((من شيطان هستم.)) مرد اول با شنيدن اين جواب جا خورد. شيطان در ادامه توضيح مي دهد:
((من شما را در راه به مسجد ديدم و اين من بودم که باعث زمين خوردن شما شدم.)) وقتي شما به خانه رفتيد، خودتان را
تميز کرديد و به راهمان به مسجد برگشتيد، خدا همه گناهان شما را بخشيد. من براي بار دوم باعث زمين خوردن شما شدم
و حتي آن هم شما را تشويق به ماندن در خانه نکرد، بلکه بيشتر به راه مسجد برگشتيد. به خاطر آن، خدا همه گناهان افراد
خانواده ات را بخشيد. من ترسيدم که اگر يک بار ديگر باعث زمين خوردن شما بشوم، آنگاه خدا گناهان افراد دهکده تان را
خواهد بخشيد. بنا براين، من سالم رسيدن شما را به مسجد مطمئن ساختم.

با كريمان كارها دشوار نيست

برحضرت كريم تمنا چه حاجت است

رهـبـرى و هـدايـت جـامـعـه

Wed, 01 Feb 2012 13:39:00 GMT

رهـبـرى و هـدايـت جـامـعـه

Tue, 31 Jan 2012 13:12:00 GMT

رهـبـرى و هـدايـت جـامـعـه

Mon, 30 Jan 2012 11:39:00 GMT

صفحه1

مـوضـوع رهـبـرى و هـدايـت جـامـعـه ، هـمـواره در طـول تاريخِ حيات انسانى يك امر مهمّ سياسى ، فـرهـنـگـى ، اجتماعى و تربيتى بوده است ؛ زيرا رهبران سهمى تعيين كننده در رشد يا انحطاط جـامـعـه هـا و مـلت هـا داشـته و دارند. اهميّت رهبرى در جامعه از آن جهت است كه زندگى اجتماعى و ويژگى هايش ايجاب مى كند فرد يا افرادى براى سامان دادن به امور مشترك ميان انسان ها در جـامـعـه بـه رهـبـرى و هـدايت آنان همّت گمارند و براى جلوگيرى از هرج و مرج و بى نظمى ، برنامه ريزى كنند و آن را به اجرا درآورند. ايـن موضوع ، ويژه جامعه خاصى نيست ، بلكه امرى بديهى است . در جوامع امروز غربى ، ممكن اسـت رهـبـرى بـدان مـعـنـا كـه مـورد نـظـر مـا است ، مطرح نباشد. ولى قوانين اساسى در بيشتر كشورهاى دنيا، كه با نظام دموكراسى اداره مى شوند، به گونه اى تدوين يافته است كه يك فـرد نـسـبـت بـه ديگران داراى اختيارات و مسؤ وليت هاى بيشترى است خواه عنوان پادشاه داشته باشد يا رئيس جمهور، يا صدراعظم و يا نخست وزير. اسـلام بـه عـنـوان ديـن كـامـل و جـامـع ، كـه بـراى تـمـام نـسـل هـا و در همه زمان ها و مكان ها، از طريق وحى بر آدمى عرضه شده است ، به رهبرى و هدايت جـامـعـه تـوجـّهى ويژه دارد. وجود پيامبران و انبياى الهى و ائمه اطهار(ع ) خود نشان دهنده اهميّت رهـبـرى و هـدايـت جـامعه به سوى كمال است . افزون بر اين ، پيامبر اسلام (ص ) پس از هجرت بـه مـديـنـه و فـراهـم سـاخـتن زمينه هاى حكومت و گرفتن بيعت از قبيله هاى مدينه و انعقاد پيمان بـرادرى مـيـان مـهـاجـران و انـصـار، نـخـسـتين حكومت اسلامى را بنا نهاد و خود، زمامش را بر عهده گـرفـت .

رهـبـرى و هـدايـت جـامـعـه

Mon, 30 Jan 2012 11:38:00 GMT

صفحه دو

در آن هـنـگـام ، مـسـاجـد، مـحـل تـجـمـّع مـسـلمـانـان بـراى حـل و فصل امور عبادى ، اجتماعى و سياسى شد. بدين ترتيب ، رهبرى و زمامدارى جامعه در مفهوم گسترده اش از همان هنگام در اجتماع مسلمانان شكل گرفت . در بـاور شـيـعه ، پس از پيامبر(ص )، امامان معصوم (ع ) از سوى خداوند افزون بر آن كه مسؤ وليـّت رهـبرى سياسى جامعه اسلامى را بر عهده داشته اند، يكى پس از ديگرى رهبرى و هدايت مـعـنـوى و ديـنـى جـامـعـه را نـيز عهده دار بودند. اساسا در آيين آسمانى اسلام ، رهبرى معنوى و زمامدارى سياسى جدايى ناپذيرند. هـر چـند در زمان غيبت دوازدهمين امام معصوم (ع ) شخص معينى براى رياست حكومت تعيين نشده است ، ولى با توجّه به آيات قرآن و روايات معصومين (ع ) درباره ملاك هاى حاكم و زمامدار سياسى ، مـشخص مى شود كه رهبرى جامعه بر عهده فقيهان و كارشناسان دينى است ؛ چرا كه از آنان به عنوان جانشينان پيامبر(ص )، امينان رسولان ، دژهاى اسلام ، حاكمان مردم و وارثان پيامبران ، ياد شده است . اين روايات ، بر حاكميت الهى فقيه و لزوم گردن نهادن مردم به اين گونه ولايت و رهبرى تصريح دارند. قـانـون اسـاسـى جـمـهـورى اسـلامـى ايـران كـه پـس از پـيـروزى انـقـلاب اسـلامـى در سال 1358 ه‍ . ش تدوين و به تصويب خبرگان رسيد، و اكثريت مردم هم به آن راى مثبت دادند، از اجـتـهاد فقيهان جامع الشرايط بر اساس كتاب و سنّت معصومين (ع ) به عنوان يكى از پايه هـاى نـظـام جـمـهـورى اسـلامـى ايران ، ياد كرده و ولايت امر و امامت امّت در زمان غيبت حضرت ولى عصر(عج ) را بر عهده فقيه عادل با تقوى ، آگاه به زمان ، شجاع ، مدير و مدبّر گـذاشـتـه اسـت . بـر اين اساس ، در نظام جمهورى اسلامى ايران ، ولايت فقيه با اختيارات و ويژگى هاى خود در رأس ‍ هرم قدرت جاى دارد. پس از ارتحال ملکوتي حضرت امام خميني (ره) با تصويب مجلس خبرگان رهبري اين مسوليت مهم و سرنوشت ساز براي رهبري جمهوري اسلامي ايران به عهده حضرت آيت الله خامنه اي (مدظله العالي) نهاده شد که ايشان با درايتي خاص و بصيرتي بي بديل از سال 1368 تاکنون کشور را راهبري و اداره نموده اند. اصل 110 قانون اساسى ، چهار وظيفه مهمّ در رابطه با كلّ نظام جمهورى اسلامى ايران را بر عهده رهبر گذاشته است : 1- تـعـيين سياست هاى كلّى نظام جمهورى اسلامى ايران پس از مشورت با مجمع تشخيص مصلحت نظام 2- نظارت بر حُسن اجراى سياست هاى كلّى نظام . 3- حلّ اختلاف و تنظيم روابط قواى سه گانه .4- حلّ معضلات نظام كه از طريق عادى قابل حلّ نيست ، از طريق مجمع تشخيص ‍ مصلحت نظام . لذا با عنايت به موارد فوق الذکر و ضرورت آشنايي با رهنمودها و فرمايشات مقام معظم رهبري، بر آن شديم تا با جمع آوري و تدوين فرمايشات مقام عظماي ولايت حضرت آيت الله العظمي خامنه اي (مدظله العالي) شما پيروان طريق ولايت و ميراثداران فرهنگ ناب اسلامي و محمدي (ص) را با راهبري ها و انديشه هاي سازنده رهبر فرزانه آشنا کنيم.

نکات کليدي براي موفقيت در زندگي

Thu, 19 Jan 2012 12:24:00 GMT

براي رسيدن به موفقيت يکسري نکات ريز و مهمي در زندگي وجود دارد که بايد هميشه به آنها توجه کنيم و آنها را ملکه ذهن خود قرار دهيم.

به ياد داشته باش که ...

1) آنان که تجربه هاي گذشته را به خاطر نمي آورند محکوم به تکرار اشتباهند.

2) از ميان کساني که براي دعاي باران به ميعادگاه مي روند تنها کساني که با خود چتر مي برند به کارشان ايمان دارند.

3) پيچهاي جاده آخر جاده نيستند مگر اين که خودت نپيچي.

4) وقتي به چيزي مي رسي بنگر که در ازاي آن از چه گذشته اي.

5) آدمهاي بزرگ شرايط را خلق مي کنند و آدم هاي کوچک از آن تبعيت مي کنند.

6) آدمهاي موفق به انديشه هايشان عمل مي کنند اما سايرين تنها به سختي انجام آن مي انديشند.

7) گاهي خوردن لگدي از پشت برداشتن گامي به جلو است.

8) هرگز به کسي که براي احساس تو ارزش قائل نيست دل نبند.

9) هميشه توان اين را داشته باش تا از کسي يا چيزي که آزارت مي دهد به راحتي دل بکني.

10) با هر کسي مانند خودش رفتار کن تا نتيجه و عکس العمل کارش را قلبا احساس کند.

11) هرگز براي کسي که حاضر نيست براي تو کاري انجام بدهد، کاري انجام نده.

12) به کساني که خوبي ديگران را بي ارزش يا از روي توقع مي دانند خوبي نکن اما اگر خوبي کردي انتظار قدرداني نداشته باش.

13) قضاوت خوب محصول تجربه است و از دست دادن ارزش و اعتبار محصول 14قضاوت بد.

15) وقتي خوشبخت هستي که وجودت آرامش بخش ديگران باشد.

16) به خودت بياموز هر کسي ارزش ماندن در قلب تو را ندارد.

17) هرگز براي عاشق شدن دنبال باران و بابونه نباش، گاهي در انتهاي خارهاي يک کاکتوس به غنچه اي مي رسي که زندگيت را روشن مي کند.

18) هميشه حرفي رو بزن که بتوني بنويسي، چيزي رو بنويس که بتوني امضاش کني و چيزي رو امضاء کن که بتوني پاش بايستي.

19) هرگاه نتونستي اشتباهي رو ببخشي اون از کوچکي قلب توست، نه بزرگي اشتباه.

20) هميشه توان اين را داشته باش تا از کسي يا چيزي که آزارت مي دهد به راحتي دل بکني.

21) عادت کن هميشه حتي وقتي عصباني هستي عاقبت کار را در نظر بگيري.

22) آنقدر به در بسته چشم ندوز تا درهايي را که باز مي شوند نبيني.

23) کسي که براي آباداني مي کوشد جهان از او به نيکي ياد مي کند.

24) آنکه براي رسيدن به تو از همه کس مي گذرد عاقبت روزي تو را تنها خواهد گذاشت.

25) نتيجه گيري سريع در رخدادهاي مهم زندگي از بي خردي است.

26) هيچ گاه ابزار رسيدن به خواسته ديگران نشو.

27) اگر مي خواهي اعمالت مورد پسند خدا باشد، در سختيها از خودت بگذر، ديگران را قرباني نکن.

28) از قضاوت دست بکش تا آرامش را تجربه کني.

29) دوست برادري است که طبق ميل خود انتخابش مي کني.

30) لياقت محبت و مهرباني ديگران را داشته باش.

آخرين کلام امام حسين (ع) در قتلگاه

Thu, 19 Jan 2012 08:34:00 GMT

انسان ها در برابر نعمت هايي که به آنها داده شده است تکاليفي دارند که وظيفه انسان در برابر دين و آبرو و اهل و عيال و اموال خود پشتيباني از آنهاست و کوتاهي واهمال در قبالشان (بي غيرتي) نتايج وخيمي براي خود و خانواده و هم براي اجتماع در پي دارد.

حسينيان زير بار زور نمي روند
"[إِنَ] النَّاسَ فِيَّ أُسْوَةٌ " (الکافي/ج7/ص266) يعني من به شما الگو هستم. امام حسين نگفت: من زير بار يزيد نمي‌روم. فرمود:"مِثْلِي لَا يُبَايِعُ مِثْلَه " (بحارالانوار/ج44/ص324) مثل حسين زير بار مثل يزيد نبايد برود. يک وقت مي‌گويد: من زير بار او نمي‌روم. مي‌گوييم: خوب اين قصه‌ي شخصي است. امام حسين خودش را گفته است. گفته: من زير بار يزيد نمي‌روم. قصه‌ي شخصي است. نمي‌گويد: من زير بار او نمي‌روم.
حضرت در فرمايش خود مي فرمايند : هرکس مثل من است، نبايد زير بار کسي برود که مثل يزيد است. "مِثْلِي لَا يُبَايِعُ مِثْلَه " يعني يک جريان است، يک امر شخصي نيست. حالا يک حسيني بود، زير بار يزيد نرفت. هرکس مثل حسين است، نبايد زير بار هرکس برود که او مثل يزيد است. اين خيلي مهم است.
رهبري چه کسي را قبول مي‌کنيم؟ پاي پرچم چه کسي سينه مي‌زنيم؟ به چه دليل خودت را به اين آقا فروختي؟ به چه دليل خودت را به اين حزب فروختي؟ چقدر سوادشان بيش از تو است؟ چه کمالي دارند که تو نداري؟ چرا خودت را فدا مي‌کني؟ خودت را به چه کسي مي‌فروشي؟ به چه چيزي مي‌فروشي؟ بسوزد دنيا طلبي! عمر سعد امام حسين را مي‌شناخت. به او گفتند: حکومت، پست به تو مي‌دهيم. به خاطر حکومت حاضر شدند سر امام حسين را ببرند، براي حکومت. چه چيزي با چه چيزي معامله شد؟ در زمان ما هم هست. در زمان ما گاهي وقت‌ها افرادي خودشان را مي‌فروشند. مي‌گوييم: آقا به چه دليل خودت را به اين مي‌فروشي؟
آخرين کلام امام حسين عليه السلام چه بود؟
مي‌دانيد آخرين کلام امام حسين چه بود؟ امام حسين در گودي قتلگاه افتاد. به خيمه‌ها حمله کردند. ايشان ديگر طاقت اينکه بلند شود راه برود، روي اسب سوار شود را نداشت. ولي همين طور با چشم‌هايش ديد، که دارند سراغ زن و بچه مي‌روند، فرمود: اگر هم دين نداريد آزاده باشيد. چه کار به زن و بچه‌ي من داريد! يعني آخرين کلام امام حسين غيرت بود. مردها نبايد اجازه بدهند کسي خانمشان را ببيند.
نکته ي قابل توجه براي همگان
بي غيرتي ازجمله صفات رذيله‌اي است که در زمان ما نسل بشر را بيش از پيش به چالش کشيده و استعمارگران و سرمايه‌دارن و قدرت هاي سلطه‌گر دست در دست هم در پي ترويج و اشاعه آن هستند تا ملت ها را از داخل تهي کرده، روح مردانگي و آزادي خواهي را در آنها منسوخ سازند تا هر چه بيشتر و آسانتر بتوانند اميال و خواسته هاي پليد خود را در جهان کنوني پياده کنند.
در رفتارهايمان دقت بيشتري داشته باشيم و نگذاريم بيگانگان به اهداف شوم خود برسند .
به راستي عوامل بي غيرتي چه چيز است؟
از جمله علل اصلي اين صفت خبيثه، خود کم‌بيني و ضعف نفس است که نفس را ياراي دفاع و حمايت از آنچه که شرع و عرف پشتيباني و نگهباني از آن را بر وي واجب و ضروري شمرده است ندارد و در اين حالت است که قوه غضبيه که به عنوان پاسبان انسان به او ارزاني شده است از حالت عادي خود خارج شده، راه تفريط را مي‌پيمايد.[نراقى‏، ملا مهدى؛ جامع السعادات‏، تصحيح و تعليق، سيد محمد كلانتر،ج1،ص301]
علت ديگر، مشغول شدن به ترانه‌ها و موسيقي‌هاي حرام و مبتذل مي‌باشد که مرد را بي‌غيرت و زن را بي‌حيا مي کند،[کليني،يعقوب؛ کافي،تحقيق علي اکبر ،ج5،ص536]
اين مطلب با اندک توجه به چنين افرادي کاملاً مشهود و ملموس است که پيش چشمان اينان با نواميسشان شوخي و احياناً بي‌عفتي مي‌کنند، اما دريغ از رگ غيرتي که در اين افراد به حرکت درآيد. ايشان بي غيرتي را به جايي مي‌رسانند که به جاي ناراحتي ابراز خوشنودي کرده و به آن تشويق مي‌کنند و فرياد تمدن و فرهنگ مأبي سر مي‌دهند و متأسفانه گاهي ديده مي‌شود که زنان و دختران پاک مسلمان در اثر خود کم‌بيني و احساس حقارت پوشالي که در برابر غربي ها و خارجي ها در خود احساس مي‌کنند بدون فکر و انديشه و به صرف تقليد کورکورانه، طوق نحس پيروي از آنها را بر گردن آويخته، عنان اختيار خويش را به دستان نالايق آن بي‌خبران مي‌دهند.
اين نکته را فراموش نکنيم که انسان ها در برابر نعمت هايي که به آنها داده شده است تکاليفي دارند که وظيفه انسان در برابر دين و آبرو و اهل و عيال و اموال خود پشتيباني از آنهاست و کوتاهي واهمال در قبالشان (بي غيرتي) نتايج وخيمي براي خود و خانواده و هم براي اجتماع در پي دارد.

منابع :
سايت حجت الاسلام قرائتي
سايت اخلاق شيعه

ميزان ثواب سلام بر امام حسين(ع) هنگام آشاميدن آب

Thu, 19 Jan 2012 08:21:00 GMT

در بندى مرحوم ذكر كرده است كه در نزد حضرت صادق عليه السلام شخصى از اصحابش بود، پس زمانى كه شب داخل شد و نماز واجبى را ادا كردند،
طعام تناول نمودند، بعد از آن ، آن شخص خوابيد، و حضرت مشغول عبادات و مناجات با قاضى الحاجات گرديد.
تا طلوع صبح صادق حضرت هيچ نخوابيد، چون صبح شد، آن شخص بيدار شد عرض كرد:
يا سيدى قسم ، به خدا من از نجات خود ماءيوس شدم ،
و اميد نجات اصلا ندارم ، حضرت فرمود چرا؟ عرض كرد:
كه چون احوالات جناب تو چنين باشد، كه با وجود منصب امامت و طهارت اصلا نخوابيدى و متصل به عبادت و مناجات شب را ره روز آوردى و از خوف الهى لذت خواب به چشمهاى مباركت نيامد،
و گريستى با اين كه خداوند عالم خلق نكرده است ، آسمانها و آنچه در آسمانهاست و دنيا و آخرت را مگر به بركت وجود مبارك شما، پس من چگونه اميد به نجات داشته باشم ، با اين احوال و كمى طاعات و عبادات كه دارم .
حضرت فرمود : كه تو شب گذشته عملى انجام دادى كه آن عمل تو با فضيلت آن چه كه من مشغول آن شدم ، مساويست .
عرض كرد كه من در شب گذشته چه كردم ، فرمود : زمانيكه مى خوابيدى عطش بر تو غلبه كرد ، برخاستى و كوزه را برداشتى و آب نوشيدى و حسين عليه السلام را به ياد آوردى و بر او صلوات فرستادى و قاتلينش را لعنت كردى !
و به خوابگاه خود بازگشتى ، و خوابيدى و اين ، آن عمل فضل توست